Guma do żucia z Donaldem, oranżada zlizywana z palca i kiosk Ruchu, w którym pani kioskarka trzymała teczki z gazetami dla sąsiadów – to tylko część świata, jaki wspomina Monika Jaworowska, jedna z autorek książki „Wspomnienia z naszej Sadyby". W otwierającym rozdziale nie tylko opowiada, jak dawna Sadyba wyglądała z perspektywy małej dziewczynki, ale i kreśli mapę miejsc – mostu, kiosku, lodowiska, sklepów – które dziś istnieją już wyłącznie we wspomnieniach.

Stanisława Karpińska w dzień własnoręcznie sadziła w kucki tysiące cebulowych wysadek, licząc baldachy i pilnując, by szyjka nigdy nie była za szeroka. Wieczorem, prosto spod prysznica, zasiadała już przy stoliku w warszawskim Spatifie – i twierdzi, że przez lata prowadziła w ten sposób podwójne życie. W zapomnianym wywiadzie opowiada o życiu obszarnika w latach powojennych, kiedy przyszło jej samodzielnie zarządzać 200 hektarami nad Jeziorkiem Czerniakowskim.